Ο Ίων Δραγούµης ήταν γιος του Στέφανου Δραγούµη που διετέλεσε πρωθυπουργός µετά το κίνηµα του1909 στο Γουδί. Γεννήθηκε το Σεπτέµβριο του 1878. Σπούδασε νοµικά στο πανεπιστήµιο της Αθήνας και το 1899 µπήκε στο διπλωµατικό σώµα.

Νωρίτερα, στον ατυχή πόλεµο του1897 είχε πολεµήσει ως εθελοντής. Υπηρέτησε ως προξενικός υπάλληλος στο Μοναστήρι, στον Πύργο, στην Φιλιππούπολη της Βουλγαρίας και στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, ενώ ως ανώτατος διπλωµατικός υπάλληλος υπηρέτησε στην Κωνσταντινούπολη, στην Ρώµη και στο Λονδίνο.

Πήρε µέρος στον Α’ Βαλκανικό πόλεµο και µετείχε στην επιτροπή που διαπραγµατεύθηκε την παράδοση της Θεσσαλονίκης στους Έλληνες. Στη συνέχεια υπηρετεί στις Πρεσβείες της Βιέννης, του Βερολίνου και της Πετρούπολης, µέχρι και το 1915 οπότε και παραιτείται για να πολιτευθεί. Στις 31 Μαΐου 1915 εκλέγεται ως ανεξάρτητος βουλευτής Φλώρινας αντιπολιτευόµενος του Βενιζέλου.

Το 1916 εκδίδει το περιοδικό «Πολιτική Επιθεώρησις». Εξαιτίας της αρθρογραφίας του εξορίζεται τον επόµενο χρόνο από τους πολιτικούς του αντιπάλους, πρώτα στην Κορσική και µετά στην Σκόπελο, µέχρι το Νοέµβριο του 1919. Υπήρξε επίσης σπουδαίος συγγραφέας µε πολλά βιβλία στο ενεργητικό του.

Στις 31 Ιουλίου του 1920 ο Ίων Δραγούµης συλλαµβάνεται και εκτελείται στο κέντρο της Αθήνας, επί της οδού Βασιλίσσης Σοφίας από φανατικούς Βενιζελικούς. Μερικές ώρες νωρίτερα είχε γίνει γνωστή η δολοφονική απόπειρα εναντίον του Βενιζέλου στο Παρίσι που µόλις είχε υπογράψει τη Συνθήκη των Σεβρών.